Een kort, lief verhaaltje op rijm over het meisje Harriet, bijgenaamd ‘Misery Gut.’ Ze is altijd boos en ongelukkig, omdat de grond haar probeert op te slokken.
Geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Abbie Stephens.
Bewonderenswaardig optreden van arts Brian Goldman is een aanklacht tegen de cultuur in de medische wereld, waar fouten niet bespreekbaar zijn omdat ze afdoen aan de onfeilbare status van de medicus. Hij vertelt over zijn fouten, zijn schaamte, wroeging en onzekerheid, en pleit voor meer openheid.
Jongen wordt verliefd op doof meisje. Sympathieke korte film over hun moeizame liefdesgeschiedenis geeft een indruk van van haar belevingswereld door alle geluid weg te laten behalve een monotone muzikale soundtrack, die heel stiekem overgaat in Sound of Silence van Simon & Garfunkel.
Wow! De 8-jarige Zoe Thomson speelt de sterren van de hemel en doet dat al jaren, zoals ook uit oudere Youtube filmpjes blijkt. Onthou die naam, dit wordt later een hele grote.
Verbijsterende docu van Journeyman.tv vertelt hoe industrieel afval uit het noorden van Italië in landelijke streken in het arme zuiden belandt. Geplande verbrandingsinstallaties zijn te laat klaar waardoor afval in hoge piramides van geplastificeerde balen wordt opgeslagen. Mensen die op korte afstand van zo’n opslagplaats wonen (een afstand van 700 meter wordt genoemd) worden collectief ziek, vertellen omwonenden.
Verantwoordelijk zou de Camorra zijn, die zich meester heeft gemaakt van transport- en verwerkingsbedrijven voor afval. Het geschuif met de balen is nog goedaardig vergeleken met andere praktijken, waarbij dioxinehoudend industrieel afval in de natuur wordt gedumpt. De autoriteiten zijn vlot met het ruimen van besmette schapen (let op de vreselijke misvormingen bij pasgeboren lammeren) maar minder met het weghalen van het afval.
Harde gegevens ontbreken: over de afvalstromen vanuit het noorden, over aantallen stortplaatsen in de natuur, over de afstand tot boerderijen, over aantallen misvormde lammeren of statistieken over de volksgezondheid. Maar de woede, angst en wanhoop bij de bevolking zijn echt, en de piramides ook.
Van alle papierwinkels (27) en traditionele drukkerijen (42) die downtown Los Angeles in 1929 telde, zijn er volgens deze reportage nog maar twee over, en die zijn naast elkaar gevestigd. De eigenaren worstelen om het hoofd boven water te houden maar houden vol, uit liefde voor hun vak.
Natúúrlijk is er geen god, bekent Alain de Botton direct kleur – terwijl zijn Amerikaanse gehoor ijzig zwijgt. Vervolgens laat de filosoof zien hoe ‘ietsisten’ (“Ik denk wel dat er Iets is.”) toch een punt hebben. Veel aspecten van religie hebben een duidelijke en waardevolle functie, zelfs voor atheïsten. En hij pleit voor een Atheïsme 2.0, dat zich wel afkeert van God maar niet van godsdienstige rituelen.
In de seculiere wereld vinden we het voldoende om één keer kennis te nemen van een goed idee. Wie herleest ooit een boek? Of speelt die prima lezing na een jaar nog eens af? De Botton wijst op de mechanismen die godsdiensten hebben om denkbeelden erin te hameren, zoals de preek, het gebed en het dagelijks lezen van de bijbel. Terwijl sommige niet-religieuze boeken dat zeker ook waard zijn. Wat atheïsten vooral kunnen gebruiken is het gemeenschapsgevoel en de organisatiegraad die kerken hebben. Waar ze dat vandaan moeten halen vertelt De Botton niet. Dat zal een volgende dominee wel doen.
The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore is een moderne ode aan een oude wereld. Gemaakt met een geweldige animatie-stijl die stop motion combineert met computeranimatie en de traditionele handtekening, is deze stomme film een ontroerende hommage aan een vervlogen tijdperk van elegant gedrukte boeken. De 15 minuten durende film is het eerste product van de Moonbot Studios, uit Shreveport, Louisiana, is al op talloze filmfestivals bekroond en kreeg onlangs een Oscar-nominatie in de categorie ‘Beste Korte Animatiefilm’
Het mooie verhaal, over iemand die zijn leven wijdt aan verhalen schrijven, werd bedacht door William Joyce, een bekende auteur van kinderboeken. Hij kreeg het idee toen hij plassen vol met boeken zag die uit de bibliotheken en huizen waren gevloeid na de overstroming die door de orkaan Katrina werd veroorzaakt. Andere inspiraties waren de komiek Buster Keaton, de film The Wizard of Oz en de liefde voor boeken.
Oorspronkelijk zou het verhaal alleen in boekvorm verschijnen, tot het idee ontstond om er meteen een korte animatiefilm van te maken en zo het talent van Moonbot Studios te bewijzen. Halfweg tijdens de productie, toen Apple de iPad uitbracht, besloten de makers om in te spelen om de technologische vernieuwingen en de film als een App uit te brengen. Later dit jaar verschijnt het uiteindelijk ook in boekvorm, inclusief interactieve extra’s die het boek tot leven brengen op je iPad. Plaats jezelf in Morris’ schoenen en neem een duik in het verhaal van de heer Lessmore en zijn vliegende vrienden, waarbij je boeken leert herstellen, piano kunt spelen, door een storm tuimelen, ‘verdwalen in een boek” en kunt vliegen door een magische wereld van woorden.
Er is weinig wat Weird Al Yankovich serieus neemt, dus zo en dan komt er aperte onzin uit. Maar eigenlijk gebeurt dan niet zo vaak, in dit interessante gesprek met de rustige en belangstellende Jian Ghomeshi van het Canadese radiostation CBC. Weird Al zingt parodieën van grote hits. Beat It van Michael Jackson werd bij hem Eat It en Another One Bites the Dust van Queen werd Another One Rides the Bus. Na een carrière van meer dan dertig jaar is het voor grote acts als Madonna en Lady Gaga een soort bewijs dat ze erbij horen, als ze door hem te grazen worden genomen.
Weird Al doet al dertig jaar waar hij zin in heeft. Wanneer hij besefte dat hij er een broodwinning van kon maken? “Een jaar of drie geleden.”
Ter gelegenheid van het Internationale Filmfestival Rotterdam (IFFR) dat vandaag begint, is er voor iedereen die niet in de gelegenheid is om het festival bij te wonen een selectie van de te vertonen films voor Youtube beschikbaar gemaakt. Gratis en de komende 24 uur te zien op Youtube. Snel kijken dus!
Black & White & Sex: Gedraaid in klassiek zwart-wit, geregisseerd door John Winter (Australië, 2011)
Acht uitstekende actrices die samen de rol van Angie spelen, een vrouw die meer is dan alleen maar een prostituee en dat ook wil laten zien. In haar interview in deze film-in-een-film onthult ze beetje bij beetje steeds meer van zichzelf, terwijl ze dat tegelijkertijd ook met de interviewer doet, letterlijk en figuurlijk. Sexy en grappig.
Shattered: Geregisseerd door Xu Tong (China, 2011).
Xu Tong laat in deze film een controversiële rapportage zien over de moraal van de Chinese onderklasse. In de hoofdrol een 80-jarige, gepensioneerde spoorwegarbeider Tang Xixin, die wordt bezocht door zijn dochter Caifeng (die de bordeeleigenaar was in ‘Fortune Teller’, IFFR 2010).
Meer gratis films (zoals Floating in Memory ) en streamings zijn op de site van het IFFR te zien.
Recente reacties