We kunnen bij VV best meer mensen gebruiken. Wie denkt elke week een paar video’s te kunnen ophoesten die beter, mooier, interessanter zijn dan wat er op de tv is? Meld je aan via een reactie op deze posting!
Bewonderenswaardig optreden van arts Brian Goldman is een aanklacht tegen de cultuur in de medische wereld, waar fouten niet bespreekbaar zijn omdat ze afdoen aan de onfeilbare status van de medicus. Hij vertelt over zijn fouten, zijn schaamte, wroeging en onzekerheid, en pleit voor meer openheid.
Jongen wordt verliefd op doof meisje. Sympathieke korte film over hun moeizame liefdesgeschiedenis geeft een indruk van van haar belevingswereld door alle geluid weg te laten behalve een monotone muzikale soundtrack, die heel stiekem overgaat in Sound of Silence van Simon & Garfunkel.
Verbijsterende docu van Journeyman.tv vertelt hoe industrieel afval uit het noorden van Italië in landelijke streken in het arme zuiden belandt. Geplande verbrandingsinstallaties zijn te laat klaar waardoor afval in hoge piramides van geplastificeerde balen wordt opgeslagen. Mensen die op korte afstand van zo’n opslagplaats wonen (een afstand van 700 meter wordt genoemd) worden collectief ziek, vertellen omwonenden.
Verantwoordelijk zou de Camorra zijn, die zich meester heeft gemaakt van transport- en verwerkingsbedrijven voor afval. Het geschuif met de balen is nog goedaardig vergeleken met andere praktijken, waarbij dioxinehoudend industrieel afval in de natuur wordt gedumpt. De autoriteiten zijn vlot met het ruimen van besmette schapen (let op de vreselijke misvormingen bij pasgeboren lammeren) maar minder met het weghalen van het afval.
Harde gegevens ontbreken: over de afvalstromen vanuit het noorden, over aantallen stortplaatsen in de natuur, over de afstand tot boerderijen, over aantallen misvormde lammeren of statistieken over de volksgezondheid. Maar de woede, angst en wanhoop bij de bevolking zijn echt, en de piramides ook.
Van alle papierwinkels (27) en traditionele drukkerijen (42) die downtown Los Angeles in 1929 telde, zijn er volgens deze reportage nog maar twee over, en die zijn naast elkaar gevestigd. De eigenaren worstelen om het hoofd boven water te houden maar houden vol, uit liefde voor hun vak.
Natúúrlijk is er geen god, bekent Alain de Botton direct kleur – terwijl zijn Amerikaanse gehoor ijzig zwijgt. Vervolgens laat de filosoof zien hoe ‘ietsisten’ (“Ik denk wel dat er Iets is.”) toch een punt hebben. Veel aspecten van religie hebben een duidelijke en waardevolle functie, zelfs voor atheïsten. En hij pleit voor een Atheïsme 2.0, dat zich wel afkeert van God maar niet van godsdienstige rituelen.
In de seculiere wereld vinden we het voldoende om één keer kennis te nemen van een goed idee. Wie herleest ooit een boek? Of speelt die prima lezing na een jaar nog eens af? De Botton wijst op de mechanismen die godsdiensten hebben om denkbeelden erin te hameren, zoals de preek, het gebed en het dagelijks lezen van de bijbel. Terwijl sommige niet-religieuze boeken dat zeker ook waard zijn. Wat atheïsten vooral kunnen gebruiken is het gemeenschapsgevoel en de organisatiegraad die kerken hebben. Waar ze dat vandaan moeten halen vertelt De Botton niet. Dat zal een volgende dominee wel doen.
Er is weinig wat Weird Al Yankovich serieus neemt, dus zo en dan komt er aperte onzin uit. Maar eigenlijk gebeurt dan niet zo vaak, in dit interessante gesprek met de rustige en belangstellende Jian Ghomeshi van het Canadese radiostation CBC. Weird Al zingt parodieën van grote hits. Beat It van Michael Jackson werd bij hem Eat It en Another One Bites the Dust van Queen werd Another One Rides the Bus. Na een carrière van meer dan dertig jaar is het voor grote acts als Madonna en Lady Gaga een soort bewijs dat ze erbij horen, als ze door hem te grazen worden genomen.
Weird Al doet al dertig jaar waar hij zin in heeft. Wanneer hij besefte dat hij er een broodwinning van kon maken? “Een jaar of drie geleden.”
Aflevering van de eerder genoemde kookshow The Perennial Plate portretteert een vader die driekwart van het voedsel voor zijn gezin uit het vuilnis van supermarkten haalt. Allemaal producten over datum, allemaal prima te eten. TPP vergezelt hem op een strooptocht, en prikt gezellig een vorkje mee.
Clara Cannucciari was in 1929 14 jaar en heeft het leven in de Grote Depressie bewust meegemaakt. In Great Depression Cooking laat Clara sinds mei 2007 zien hoe je de gerechten van toen bereidt.
In het tweede seizoen van haar serie – een seizoen dat ruim twee jaar heeft geduurd – bleek de Grote Depressie toch ook meer verfijnde zaken te hebben opgeleverd. Italiaans ijs bijvoorbeeld, en Siciliaanse vijgenkoekjes. Maar nu heeft Clara aangekondigd dat het welletjes is. 96 jaar oud is ze inmiddels, en beduidend beveriger dan in de eerste filmpjes van drieëneenhalf jaar geleden. In haar laatste video bereidt ze weer iets ouderwets eenvoudigs: tomatenpuree voor in de pasta. In de allerlaatste beelden zie je hoe een peuter, vermoedelijk een achterkleinkind, zich de spaghetti met depressiesaus goed laat smaken.
Slimme montage laat ruim tien minuten zien van Raiders of the Lost Ark en vindt bij ieder shot een identiek shot uit een ouderwetse avonturenfilm. Deels misschien toeval, deels veelgebruikte cliché’s, maar natuurlijk kende regisseur Steven Spielberg ook zijn klassieken, en wist hij wat werkte. (13:10)
Recente reacties