Elke dag juweeltjes op videogebied. VideoVolt is een gids, een zender en een archief.
16 maart 2012 Een reactie plaatsen
Eerdere keelzangers in VideoVolt waren mannen – vrouwen blijken het ook te kunnen. Vrije Geluiden geeft drie nummers vrij van de prachtig uitgedoste dames van Tyva Kyzy, die met één stem twee stemmen kunnen zingen. Tevens een interview met de leading lady van de groep, die prima Engels spreekt. (14:17)
16 maart 2012 Een reactie plaatsen
The Boss gaf gisteren tijdens zijn ‘keynotespeech’ voor SXSW aan een publiek van 2000 toeschouwers een boeiend inkijkje in zijn leven als muziekfan. Luister naar het enthousiaste verhaal van Springsteen, waarin hij aan de hand van verschillende muziekgenres uitlegt wat de reden is van zijn liefde voor The Animals, Bob Dylan, Elvis Presley, Roy Orbinson, the Beatles, Phil Spector, Sex Pistols, Hank Williams, James Brown en Curtis Mayfield en andere muzikale grootheden.
Masterclass voor muziekliefhebbers, een uur lang genieten! (wie de intro te lang vindt kan doorcsrollen naar 5.20 m)
Zie ook het artikel van Wilbert Mutsaers voor 3voor12
Meer SXSW op WideoVolt
(via @DEereszet)
14 maart 2012 Een reactie plaatsen
We zouden het niet meer doen, waren er helemaal klaar mee, met al die covers van Adele’s ‘Rolling in the deep.’ Maar deze instrumentale versie op de Guzheng, een traditioneel Chinees snaarinstrument, is toch wel heel bijzonder. Vooruit dan maar, ééntje nog.
14 maart 2012 Een reactie plaatsen
Maar lieftst 48 jaar terug trad Bob Dylan op in Toronto. Deze zwartwit-registratie is wat verbleekt maar verder goed van kwaliteit, zeker vergeleken met andere concerten van Zijne Bobheid op YouTube. In de entourage van een kroeg let niemand op de muzikant. Met o.a. The Times They Are a-Changin’. (27:18)
11 maart 2012 Een reactie plaatsen
3 bands, 6 steden, 1 trein, ofwel een muzikale reis over duizenden kilometers spoor … dat is de basis voor de documentaire BIG EASY EXPRESS De bands Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Old Crow Medicine Show, en Mumford & Sons klommen in april 2011 aan boord van een oude boemeltrein uit de jaren vijftig voor een tournee dwars door Amerika. De reis voerde van Oakland naar New Orleans, en wij mogen met ze meereizen op een “tour van dromen.” De trailer van BIG EASY EXPRESS laat zien hoe het grauwe landschap aan ze voorbijtrekt, terwijl ze samen muziek maken, veel lachen tot laat in de nacht, een beetje uit het raam hangen of zo maar een beetje liggen lummelen op de houten banken. En in die setting ontstaat er, haast als vanzelf, muziek. Ik verheug me in ieder geval enorm op deze documentaire, niet in de laatste plaats om juist dit proces te zien, de wisselwerking tussen de bands, de improvisaties, het plezier en hun gemeenschappelijke passie voor muziek. Maar ook de beelden van de trein zelf en de zes steden die ze onderweg aandoen beloven veel. Wij moeten nog even geduld hebben tot de film hier uitkomt, want eerst gaat de docu op 17 maart as. in Austin Texas in première tijdens de slotavond van SXSW Film, een filmfestival dat onderdeel is van het grotere SXSW (South by Southwest) dat in die periode verschillende conferenties, festivals en evenementen organiseert.
10 maart 2012 Een reactie plaatsen
Reggie Watts begint zijn spreekbeurt met een monoloog die al snel voor 100% uit nonsens blijkt te bestaan. “Poptech is without a doubt. And it’s been that way for long enough.” Enzovoort. Of dit een bedachte, uitgeschreven tekst is – wie zal het zeggen, maar waarschijnlijk niet. Watts doet op het podium zelden iets anders dan improviseren. Zo beatboxt hij even later een swingend soulnummer in elkaar, dat abrupt weer in een warhoofdig gesproken verhaal overgaat.
Watts, geboren uit Frans/Afrikaanse ouders, woont in Amerika. Hij praat soms als een Engelsman en soms als een ghettoneger. Hij kan overal de draak mee steken: muzikantengelul, congresgelul, gelul over design, ghettogelul – en hij komt ermee weg.
Hij voert een tweegesprek met zichzelf met een hoge en een lage stem en laat het lijken of die twee door elkaar heen praten. Hij kan doen alsof hij een video is die versneld wordt afgespeeld. Hij heeft een perfecte imitatie in huis van een ondeugdelijke digitale telefoonverbinding. Maar man wat had hij wel niet kunnen worden als hij zich op een zangcarrière had toegelegd…Al Jarreau, Curtis Mayfield, Ray Charles, Prince… hij kan ze allemaal aan.
Het was erg jammer dat hij op Poptech 2010 maar een kwartiertje de tijd had. Gelukkig kreeg hij vorig jaar twee maal zoveel zendtijd. Zodoende kun je nu drie kwartier ongehinderd genieten. (46:40)
9 maart 2012 Een reactie plaatsen
De camera draait rond en passeert steeds dezelfde decors: slaapkamer, keuken, kantoor, trein, badkamer. In elk daarvan zien we de Belgische singer/songwriter Wouter de Backer, (die we kennen van ‘Somebody I Used To Know) soms meermalen tegelijk, terwijl zijn leven in twee minuten volledig desintegreert. Virtuoze video bij Easy Way Out. (2:12)
8 maart 2012 Een reactie plaatsen
Zesmans band en alle leden dragen de naam Kopecky, niet voor de grap zoals bij the Ramones maar echt. Leuke bezetting qua instrumenten, met onder andere vibrafoon en cello. Ontstaan in Nashville Tennessee maar de stijl valt te omschrijven als ongepolijste, gedreven rock buiten gebaande paden. (22:01)
5 maart 2012 Een reactie plaatsen
Countryband The Cleverlys is gespecialiseerd in tamelijk sneue covers van grote hits, bijvoorbeeld Hocus Pocus, de klassieker van de Nederlandse superband Focus (1971). Hun versie van All the Single Ladies is wel weer grappig, omdat ze er een echt bluegrassnummer van weten te maken. (10:38)
5 maart 2012 Een reactie plaatsen
Theresa_Andersson (geboren in 1972 in Gotland, Zweden) was onlangs te zien in Nederland. Ze is een singer-songwriter en multi-instrumentalist die inmiddels heel wat muzikale wapenfeiten op haar conto kan schrijven. Ze vertrok al op 18 jarige leeftijd naar New Orleans om samen met collega singer-songwriter Anders Osborne viool te spelen in een bandje. Negen jaar later verliet ze de band en heeft sindsdien samengewerkt met diverse muzikanten uit New Orleans, zoals Allen Toussaint (zie 2e clip), The Neville Brothers, The Meters en Betty Harris. In 2007 werkte ze mee aan het album Home Goin ‘: A Tribute to Fats Domino, waarvoor zij “When The Saints Go Marching In” met The Preservation Hall Jazz Band opnam. Andersson trad ook op in veelbekeken TV-shows zoals ‘Late Night With Conan O’Brien’ en ‘The Late Late Show’ van Craig Ferguson en op diverse festivals, zoals het Voodoo Festival in New Orleans.
Geïnspireerd door de one-man-poppenkast van Blair Thomas, een poppenspeler uit Chicago die behalve meerdere personages ook de drums bespeelt, overwon Andersson de financiële onuitvoerbaarheid om met een band door Europa te gaan touren. Ze leerde zichzelf aan om te spelen met een ‘loop pedal’ waarmee ze haar viool, stem en gitaar in een ‘loop’ opneemt om meteen weer af te spelen als begeleiding. Maar ze wilde een rijker live geluid, dus begon na te denken over een extra loop pedaal waarmee ze nog veel meer instrumenten kon toevoegen. Als gevolg hiervan reist Andersson momenteel rond met twee loop-pedalen, die ze gelijktijdig gebruikt, samen met haar platenspeler, drums, hakkebord, gitaar en viool.
Fascinerend om te zien hoe ze de talloze loops, ogenschijnlijk met het meeste gemak, via de pedalen afspeelt met haar blote voetjes. En ondertussen gewoon de volgende zanglijn doorzingt met een perfecte timing, waarbij ze soms ook nog het enthousiaste gejoel van het publiek mee opneemt en integreert.
(met dank aan mijn zussen J. en D.)
hmblank
Marcel Richters
Mark Beekhuis
Touareg
Harmen Simon Teunis
Bram Koster
Recente reacties