Hartverscheurend relaas van komiek Anthony Griffith over hoe zijn tweejarige dochtertje doodging aan kanker terwijl pappa successen vierde op tv. Zijn humor werd NBC bijna te cynisch. Hij vertelt huilend, tot hij zichzelf toebijt: Man up nigga! Je bent niet de enige die hier een kind verliest. (9:22)
Het Congres besteedt meer tijd aan pietepeuterige wetjes rond creditcards, waar belangen van grote bedrijven mee zijn gemoeid, dan aan de oorlogen die Amerika voert of de economische crisis. Geld domineert de verkiezingen in de VS maar er woedt ook een discussie over de invloed van industriële lobbys op eenmaal gekozen Congresleden. Een van de helderste stemmen in dit debat is die van de jurist Lawrence Lessig. Hij werd bekend als activist voor een meer beperkt auteursrecht en heeft nu een boek geschreven over corruptie in het Congres, Republic, Lost.
In een recente spreekbeurt bij Google vat Lessig zijn boek origineel samen, met elke paar seconden een accent via de Powerpoint. Politici handhaven opzettelijk het ‘tijdelijke’ karakter van bepaalde wetten, om lobbyïsten een reden te geven regelmatig de portemonnee te trekken. Niet alleen is de aandacht van Congresleden te koop, ook azen de meeste zelf op een lucratief baantje als lobbyïst, en de helft krijgt dat ook. Meetbaar gevolg, aldus Lessig, is dat de besluitvorming de wensen van de rijksten volgt. Een ander meetbaar gevolg is dat nog maar 9% van de Amerikanen vertrouwen heeft in het Congres – minder dan koning George ten tijde van de Onafhankelijkheidsverklaring. Dan doet Obama het nog altijd beter.
Als je nog illusies wilt koesteren over Amerikaanse politici, laat dit betoog van Lessig dan links liggen. (57:19)
Behalve Republikeinse en Democratische kandidaten zijn er altijd een hele hoop onafhankelijke mededingers. De meeste zijn en blijven onbekend maar Vermin (=ongedierte) Supreme hoef je maar één keer te zien en je vergeet hem nooit meer. Voert campagne voor gezond tandvlees en verplicht poetsen. (5:42)
Documentairemaker en zeebioloog Mike deGruy is overleden. Zijn naam is misschien onbekend bij het grote publiek. Maar toen James Cameron voor Titanic iemand nodig had voor advies over onderwateropnamen, belde hij deGruy. Precies wat ook David Attenborough een cameraman nodig had voor opnamen onder het poolijs voor Life in the Freezer.
Bekijk hieronder de prachtige beelden die Mike deGruy maakte. En hoor wat een fantastische verteller hij was; niet alleen in zijn TED-lezing, maar ook bij Attenborough.
De documentaire Shark Encounters laat zich hier niet embedden, maar staat wel online bij Snag Films. Daarin vertelt hij onder andere over de aanval van een haai die hem flink verwondde aan een arm.
Mike deGruy kwam om bij een crash van een helikopter van National Geographic.
Dat zie je op YouTube niet vaak: een complete toneelregistratie. En dan nog wel de zwarte komedie Escape from Happiness van de Canadese succesauteur George F. Walker. Het is meteen grappig, als Gail haar man Junior thuis bloedend aantreft op de keukenvloer. Ze probeert hem bij bewustzijn te krijgen, terwijl haar moeder zich er ongewenst maar succesvol tegenaan bemoeit.
Zo wordt een dysfunctionele familie neergezet, en het wordt nog erger als we kennismaken met Gails verknipte zusters en vader William, die al zijn dochters in het verleden heeft misbruikt. Tot overmaat van ramp komen er gewapende boeven op bezoek en een paar rechercheurs op zoek naar drugs, die zelf ook niet zuiver op de graat zijn. Je herkent flarden van Flodder, maar het is cynischer en grappiger. En beter gespeeld.
Tweeëneenhalf uur kijken op YouTube kan natuurlijk niet. En zeker niet al die tijd naar hetzelfde shot, nota bene. Tja, het had inderdaad makkelijk korter gekund. Maar wat is eigenlijk het probleem? De mensen in de zaal zitten ook al die tijd te kijken en amuseren zich prima. Het geluid op YouTube is goed verstaanbaar; het beeld is HD. En dan heb je thuis het voordeel dat je de boel kunt stilzetten voor een plaspauze of om een biertje te halen. Je kunt er zelfs een vijfdelige serie van maken. Krijg je geen spijt van. (02:25:33)
Zelden een gedicht zo meeslepend voorgedragen horen worden als Touchscreen van Marshall Soulful Jones. Hij is dichter, performer, rapper en ook een beetje soulzanger. Zijn presentatie zit vol vondsten; soms lijkt het of hij zichzelf samplet. Gedreven en inderdaad soulful, het publiek staat op de banken. (14:56)
We kunnen bij VV best meer mensen gebruiken. Wie denkt elke week een paar video’s te kunnen ophoesten die beter, mooier, interessanter zijn dan wat er op de tv is? Meld je aan via een reactie op deze posting!
Bewonderenswaardig optreden van arts Brian Goldman is een aanklacht tegen de cultuur in de medische wereld, waar fouten niet bespreekbaar zijn omdat ze afdoen aan de onfeilbare status van de medicus. Hij vertelt over zijn fouten, zijn schaamte, wroeging en onzekerheid, en pleit voor meer openheid.
Natúúrlijk is er geen god, bekent Alain de Botton direct kleur – terwijl zijn Amerikaanse gehoor ijzig zwijgt. Vervolgens laat de filosoof zien hoe ‘ietsisten’ (“Ik denk wel dat er Iets is.”) toch een punt hebben. Veel aspecten van religie hebben een duidelijke en waardevolle functie, zelfs voor atheïsten. En hij pleit voor een Atheïsme 2.0, dat zich wel afkeert van God maar niet van godsdienstige rituelen.
In de seculiere wereld vinden we het voldoende om één keer kennis te nemen van een goed idee. Wie herleest ooit een boek? Of speelt die prima lezing na een jaar nog eens af? De Botton wijst op de mechanismen die godsdiensten hebben om denkbeelden erin te hameren, zoals de preek, het gebed en het dagelijks lezen van de bijbel. Terwijl sommige niet-religieuze boeken dat zeker ook waard zijn. Wat atheïsten vooral kunnen gebruiken is het gemeenschapsgevoel en de organisatiegraad die kerken hebben. Waar ze dat vandaan moeten halen vertelt De Botton niet. Dat zal een volgende dominee wel doen.
George Dawes Green vertelt hoe een projectontwikkelaar het huis kocht van zijn ouders, wat deze man voor plan had en hoe zijn moeder dit verijdelde. Ontroerend verhaal, meesterlijk verteld met onderkoelde humor.
The Moth is een project dat het vertellen van verhalen propageert en George is de oprichter.
Recente reacties