Het was dé nieuwe sport in het Parijs van 1923. Waarom hebben we deze ‘fietsschaatsen’ eigenlijk niet meer? Toch iets anders dan rolschaatsen of skeeleren, want je kon er zo te zien zelfs mee over bospaden crossen.
Debuutfilm Storytime (1968) van Gilliam springt van de hak op de tak. Van de capriolen van Don de dartele kakkerlak naar het leven van ‘de enige Albert Einstein die níet de relativiteitstheorie ontdekte’ tot een collectie bewegende kerstkaarten. De waanzin van Monty Python zat er al vroeg in. (8:38)
De inleiding van deze docu is zo weggelopen uit Borat. Verslaggever woont een traditioneel sportevenement bij in Kirgizië. Twee teams te paard moeten proberen het lijk van een geit in een put te werpen. De reporter laat zich op een paard hijsen met een dode geit en kan, bijna kokhalzend, nog net uitbrengen dat dit programma gaat over een andere mooie traditie in het land: het schaken van bruiden.
Het is een verwarrend programma. Beweerd wordt dat driekwart van de huwelijken in Kyrgystan door kidnapping tot stand komt – we zien beelden van ontvoeringen met gespartel en gegil, een bruiloften met een sombere bruid en een interview met een vrouw die het is overkomen. Deskundigen stellen dat de praktijk illegaal is en leidt tot slechte huwelijken, mishandeling, scheiding, het verscheuren van families en zelfmoord. Maar we zien ook dat soms het verzet van de bruid puur voor de vorm is. De filmploeg woont een ontvoering bij die in scène gezet lijkt. Een vriendin van de bruid helpt nota bene mee. Een filmer die er een kritische speelfilm over maakte, vertelt ook dat meisjes bij een ‘normaal’ huwelijksaanzoek altijd nee zeggen, omdat dat nu eenmaal zo hoort.
Maar een moeder betreurt haar dochter, die zelfmoord pleegde. Haar familie had haar eerst teruggehaald, maar na protesten van de familie van de bruidegom weer ingeleverd. (34:44)
‘No copyright intended,’ schrijft de sukkel die deze satirische musicalfilm van Tenacious D op YouTube heeft gezet. In The Pick of Destiny zoekt Jack Black het geluk in Californië. Hij papt aan met een smoezelige hippie en begint een carrière in de muziek. Opzettelijke B-filmallure, ijzersterke songs. (1:34:07)
Vijftig jaar oude tekenfilm over de verkoop van Manhattan door Indianen aan de Hollanders in 1626 (voor 60 gulden). In de voorstelling van de maker, Saul Bass, hebben de Indianen een aalgladde manager die een complete Broadway-voorstelling geeft met zang en dans om de koper over te halen. (4:56)
Zuid-Sudan was de regio waar de zwarte, christelijke bevolking in burgeroorlog was met het islamitische noorden. Nu Zuid-Sudan onafhankelijk is, heeft ook het kleiner geworden Sudan een zuiden. En ook daar woedt een burgeroorlog tussen de zwarte bevolking en het noorden. Volgens de rebellen voert de Sudanese luchtmacht in het Nuba-gebergte dagelijks bombardementen uit op dorpen, waarvan de bewoners vluchten naar grotten in de bergen. Ook zou sprake zijn van ontvoeringen met verkrachting, mishandeling en moord.
Hier zijn drie reportages met hetzelfde verhaal. Een van de New York Times, een van Journeyman Pictures, bekend van vele uitstekende documentaires, en een van het activistische Enough Project. De laatste organisatie laat George Clooney invliegen. Clooney stelt zich betrokken en empatisch op de hoogte in wat vooral een pr-film is. Enough waarschuwt voor een nieuw Darfur. De video van Journeyman is andere koek: confronterend ruw materiaal, met tijdcode en al en zelfs met de naam van het bedrijf dwars over het beeld gekalkt, om misbruik te voorkomen. Journeyman vlucht met dorpelingen de grotten in en we horen de inslagen van de bommen vlakbij. De tolk telt – een Antonov-bommenwerper heeft twaalf bommen aan boord.
Er zijn volop rebellen in militaire kledij in beeld. Dat zullen ook wel geen lieverdjes zijn. Des te harder is internationale aandacht nodig. In het nieuwe zuiden van Sudan herhaalt de geschiedenis zich. (25:27)
Onlangs werd de jaarlijkse Reason Rally gehouden in Washington, een festival voor atheïsten. Komiek Tim Minchin zong zijn Pope Song, die 85 (mother-)fucks bevat aan het adres van de Heilige Vader. Schijnheilige reportage op Theblaze.com zoomt in op de arme kindertjes in het publiek. Let op de doventolk! (5:19)
Net als de huishoudster haar bloesje wil losknopen voor de heer des huizes, strompelt zijn echtgenote binnen. Ze is besmeurd met bloed en wordt gevolgd door een horde zombies. De huishoudster vlucht terwijl de echtgenote uit alle lichaamsopeningen leegloopt en de geest geeft.
Zo begint de succesvolle kleianimatie uit 2007 Chainsaw Maid van de Japanse animator Takena Nagao. Het filmpje is op YouTube bijna vier miljoen keer bekeken. De huishoudster vindt een kettingzaag en weet daarmee de zombies klein te krijgen in een orgie van bloed, darmen en gemalen vlees. In kleianimatie werken de horroreffecten geweldig op de lachspieren.
In 2009 maakte animatieregisseur Lee Hardcastle een vervolg, waarin ook de magnetron en de keukenmachine een rol spelen. Nu komt hij met een remake van het eerste deel. De huishoudster is vervangen door een sexy vamp, de zombies en de motorzaag zijn gebleven en de knoppen voor bloed en andere troep zijn op het maximum gezet. Er is een gewone en een 3D-versie, de laatste te bekijken met een roodgroen brilletje. Het is bovendien een pesterig experiment met uw betaalbereidheid want bepaalde lichaamsdelen van de vamp zijn met zwarte blokken bedekt. Een ongecensureerde versie kan worden gedownload voor de prijs van twee dollar. Volkomen onnodig want het gaat hier niet om de borsten. Dat zijn zo ongeveer de enige lichaamsdelen die niet worden afgezaagd. (15:27)
Recente reacties